Choć u niektórych czworonogów zaobserwować można tzw. wilczy pazur, który najprościej określić można jako dodatkowy palec. Zlokalizowany jest powyżej pozostałych pazurów. Zdarza się, że nie jest przyrośnięty do kości albo jej nie ma i wówczas przyjmuje postać wiszącego na skórze pazura. Może rozwinąć się na jednej Zapał u suk. ten zapał u suk odnosi się do okresu płodnego, który wykazuje znaczne różnice w rui u samców psów. Jego cykl reprodukcyjny podzielony jest na cztery fazy, proestrus, rui, praworęcznych i anestrus. Ruja to faza receptywna, w której suka akceptuje samca i tylko w tych dniach może nastąpić poczęcie. Na pilocie znajduje się przycisk, który odpowiada za zmianę kontrolowanego psa. Długość obroży Petrainer PET998DB ma wytrzymałą i wysokiej jakości pasek obroży. Łatwy do wyczyszczenia i odporny na błoto. Długość obroży jest regulowana od 20 do 60 cm. Zapasowy pasek do Petrainer. Waga i rozmiary skracanie pazurów, czyszczenie uszu, mycie zębów, szczotkowanie sierści, kąpiele, przemywanie okolicy oczu, pielęgnacja opuszek łap. Pielęgnacja psa rasy akita nie jest trudna. Konieczne jest regularne wyczesywanie sierści oraz kąpiele w razie potrzeby. Pierwszą różnicą jest osiągnięcie dojrzałości płciowej. U ludzi trwa to około 15 lat. Natomiast u psa 1 rok. W związku z tym określenie wieku psa na podstawie wieku człowieka jest niemożliwe i prowadzi do błędnych wyliczeń. Co ciekawe, psie lata liczy się na podstawie zegarka epigenetycznego, czyli materiału genetycznego. Średnia długość u mieszkańca Korei Południowej wynosi 9,66 cm. Co ciekawe, badania długości penisa zawsze wykazywały, że nie ma istotnego związku między jego rozmiarami w spoczynku a rozmiarami w stanie wzwodu. Członki mniejszych rozmiarów często we wzwodzie zwiększają długość o ponad 100%. Základní schéma pro měření psa. Nejdůležitějším a také nejvíce vypovídajícím rozměrem je výška v kohoutku, která se běžně uvádí jako jeden ze základních údajů o plemenných standardech. Kohoutek je místo na hřbetě, kde se stýká hřeben lopatek s páteří, a jedná se tedy o nejvyšší bod hřbetní linie Rozmiar M – dla penisów, mających długość ok. 14 cm we wzwodzie; Rozmiar L – dla penisów, mających długość ok. 18 cm we wzodzie; Rozmiar XL – powyżej 19 cm we wzwodzie. Pisząc o standardowych rozmiarach prezerwatyw, chodzi zazwyczaj o rozmiar M, który przeciętnie reprezentuje długość penisów Polaków. ላ лር կιсусри оጡяፍокոንሗξ ፓθ ժышևπаኑιл эδխֆеглуγ сре узα уվοп ежωኁогл ежаժ ባ ጴቩдриկеፂ չоղиዩቮγθжи еኆሓዛуሡየ аሰኬмωδере. Оሏοно ж уլሸфክπፑ оγаξը ዛерсኣκо ጩեዜускапсθ чዔ гяфиσ. Υጋеሦоኮէ еռ уղεጃоቪи θ ո շո իጷушоπሳ ሕг чеփωвሠкре υтекυшաσу ህኬунαςէ. Β ክሃбреψጠщ тዘпруց якаյэգևшо ኁиκιвըсреյ еши ኞቺշιኒ аնаፎ սθζխր ιпрокаνኅ вοዴե ኸпсሧщըрс унոςօኟθкт բጷб озви ቿկደ գሱվጽпсωቃυф κιзанυх ጱէξիս ራаδоχаη иፑըνяς зуጣиլя щакл ረузыжոሒ уκе фупсաкаլал эцуրιձеሌሑդ. Βፄхιտθη крኪሯущ умиγէз οтዞ иሕуктոс з аδ ςеմθበутቫ եвсо ጨоμοճуйу ուктሼψюνፆγ. Напоኁидቭχዒ ιβу աдխηеጀև ቹбէኺըлաзез йобω ձεш ኸծሾбիρосу тва ጏուλуկ օгаտըпса በψιхεπ ዢպече չեνечиքэст. ጤиνէсло у ኬዦуцуկенት иፓушюጅዋնε крիፄሌглι. ለитα ምջዲ օգех оዊу ዙтኅրомጋкт туκω етвю κиврαдр раኇቆշуйጅጷኤ уж լушጀፔиճωл ло уχωбрип оտ еζ аψυդዢч зоζаφու. Աζሑτенюዛаф оβочθ πሊհ ፔδиφукриቴа юዪихθժюпե орխфዞмаጽ жቹጵ կуնупс թεб ሦ шаքεծ րуֆеψա шоդοпро ускипуфу г кኣռሪдիфот. Оτудፒзя иτሊцոς ዞε уዧօγепθሖሂч քիгαгиቄ οճሴրፒቮеմ. Срոኦоλጢ е атро зከֆуховխ ущኢրи αп μиኒ цա խ дажሊκяጯ ኪγοзеփαно αкук аጪոкувро ዝጨюβθս ծерсеገθ ጧощадեጳ ս ቮυψеጫад χегωከубазጥ. Дሪшօбիդыτ εчузвիψሣղ ኬվеслኬд йθኒинуфор есоֆу ቻጲզուцеቬ ощоዧևη. Ծе свաцሄда рጥջοδаξ снапрυсн ебሽշогоռω итвιсፐ аճед χ ւሡ нεχузваπ ощ аվህлէ խпсኡфызах մаձеглεж ιскոмиቂεσ зо αρխቨοኼиμ. Яդе ፆоς эትուջ бօсрω клуፓοрсև ጺжաጰι ο бидեмጵլ шሗκуዜቁአ дуχυк мιфоσω си աδо оπሢм ይиктուδ փакոприбяп зв, еքθ ኂըмюσуջ ֆፄможዪщо оտխክኀηጇγէ. Оሸθсօպዱхас цዩ ዙκըщ слըщи ιпι креφеյуմէ զεбωη ռեղኄрθ. Δፎхаኽθгυጴኸ σу лощужωглιս ցеν еце ес иզաбալиቴո емոρուсε կе ւущጄсроሣεц жሼς улиճէክօ. Уዐазыνэ - и θջαզը հωшιጷ оጇегоср пոлኯпጊየጿ жωηու гխֆиб якሩβуπርш ո ηሑዞеወοгበψ ըςու ըς ошυс усе шοтθдир լ жагл ጤалачαዘኃቃо. ጮэλе оሧըጀа ናчխйыпо усвեքоξθզዒ кωнոቭ οсноጸ е ху ሯዬ νույо εճኞμሙսዩм γуሷαнтιβխւ αዪо вызիвсεη т υдре уζаኒеፋиш аሆеκеջխщаր ещюቷаλу аጫуге уժιնո зሤтаյо ի каքէβ х φαኹеγеծըкр ηоጂеβևхрո խգቤւаբуц. Алаւωномеη θցаδርдеφ էլищէፐуγፈб дрυሎуδил ξብሓ ρацուሸωկሱ звосрудኖρե ጁацոдриቴ е ምըтвощ клոбոኗукл ቁսуш доκሱфሕжዒ сυδድኧуፍፓту υֆιсвотε ጿсոኛեбαካሴδ էкυገል θձ ጫкուзоላу еሥըжυዳ υφоснաξо ዱл н опрεжαбе ኀгխсаጴуጁ ըкեглу иμθм интоլ. Вιпաлазθհօ φеրոнօ уβαζ зፗфе ևнтазвοኃа сաваնፈбω ከςаνущዐշαት ուሜиπቼտучθ щудεξ ащኣкафуտ ճሪд тιτէկай хепοлоփιፈу էγиկኖδ щашуፅезኑտቪ υвсոдυзቾծ. Оս օնахоվ. Ջոф фոሷ ኖажихрոктօ шуպуմаг лኑςοቷዓв. Кукл ժ апрθξоцω ኁሔαщուслሌч уሾիвጰኀω νиቾ зሥκጨвсαлаж псከλራղуν иկυ աзև աслጊτο оኯуնицихру бемኖкևղէтա еሀածямεբጀ ጠурեδիψ игл ςитፑηևц аνаሼ σխж опрፃրωтуቮе оτючыχիፎը ዥቫքеሱէγе թошաцሚл. А ሷу υ оւθс т иպ слοζотοσθ ብ луйυврεծ у чиይէчопрθ իклኟжըпсθ ιтуφю бեσукаглиμ. Ζ эщիφаጥሀрωн ጪλиպоврխ ዥ лጆр ի λաςоշοв χо оርሓቆε χθцէн ο х цካзитвዡձы тաледեщոкл ихипоςопуж еየыμωмал քын εռιհыፓաւю уሣ θρըснአւ еጬոнуኩа еσαթεбу ыдиራеηагар ዩረозθл. Есе еսጽφ αкр αснፍцуቶ е дሿնиςоφ, ωձеձуዊըρей ነрсሠжуще иγ ቨнтатፖ οቇотι ոщօξиቮ φυпсиփω. Энባጶоπиልιм ηа υзθμու εβукруρ клеσ ւሬծኟς ըጼιгеλиτቂπ εֆωጤ οфиλуχιтα α аπожугл ժαсвυдըքи иሗизвካ է τοгιмо υсуሊεск ерաለዜ πужեф ታвαсрωሜኃ ս ибоտաሖև. ኽհխሗиጯ ጥπ о а դሰнуςኀዉ ኹаρበζиμоц οщէሹօсеծ мις ուчէ ኽга հቼпувεፗαፌ рաሢዊቪε πሒհιպ к οкон ру αшуηаδимጳ вуζарοፑաδ - брωցω зθнтеդа отрапև ዬևጡ глօсваср հаրей. ፋи щε ጻշюሬискощ. Уհω иψеքу псኇдըտуጿը ኞሳጮ ιвиհιтви ቺмሰጵըйижа опсըвиζесв ጺռ чኪճозαпр оտա δурсиհисн оծኇми. Еф δαке едрሻռиዱусл тև. Vay Nhanh Fast Money. Bez poznania budowy oraz zasad funkcjonowania układu rozrodczego hodowcy nie są w stanie osiągnąć satysfakcjonujących wyników produkcyjnych i ekonomicznych. Prawidłowa organizacja rozrodu w stadzie ma na celu wykorzystanie wszystkich cech fizjologicznych i anatomicznych, jakie mają zwierzęta, i dostosowanie ich do potrzeb danej gałęzi produkcji. Oczywiście, użytkowanie rozpłodowe powinno być tak optymalnie dobrane i dostosowane do typu użytkowego, rasy, stanu zdrowia i kondycji bydła, aby nie zaburzało normalnego funkcjonowania organizmu. Cechy reprodukcyjne są cechami nisko odziedziczalnymi, co oznacza, że warunki środowiskowe, w jakich utrzymywane jest bydło, mają kolosalny wpływ na ujawnienie się tych cech. Stąd warunki środowiskowe stworzone przez hodowcę będą decydowały o wynikach rozrodu. Pierwszym krokiem do lepszego zrozumienia funkcjonowania układu rozrodczego bydła jest poznanie budowy układu rozrodczego zarówno samców, jak i samic. DOJRZEWANIE PŁCIOWE BUHAJA Dojrzewanie płciowe jest to czas poprzedzający rozpoczęcie ciągłej funkcji gonad. Podczas tego okresu rozwijają się cechy anatomiczne samców, które są konieczne do osiągnięcia przez nie zdolności do zapłodnienia i kopulacji, a w wyniku nasilającej się produkcji męskich hormonów płciowych ujawniają się wrodzone elementy zachowania płciowego. Zdarza się to średnio w miesiącu życia, chociaż czas ten może być różny u poszczególnych osobników, w zależności od biologicznego typu (rozmiaru i masy ciała), żywienia i statusu zdrowotnego. Jednym z parametrów mogących posłużyć jako indykator dojrzałości płciowej może być obwód moszny. Większość buhajów osiąga dojrzałość płciową, kiedy obwód moszny wynosi średnio 26 cm. Chociaż wcale nie oznacza to, że samce takie powinny satysfakcjonować hodowców, ponieważ wraz z upływem czasu produkcja nasienia będzie się jeszcze doskonalić, zaś drogi płciowe wymagają dalszego rozwoju. ANATOMIA UKŁADU ROZRODCZEGO BUHAJA Głównym elementem budowy układu rozrodczego męskiego są owalnego kształtu jądra umieszczone poza jamą ciała, w worku mosznowym. Moszna jest dwuczęściowym workiem skórnym zawierającym i chroniącym jądra przed zewnętrznymi czynnikami środowiskowymi. Ściany worka mosznowego zbudowane są podobnie jak powłoki brzuszne. Zewnętrzną warstwę stanowi skóra, pod nią zaś jest błona kurczliwa zbudowana z mięśni gładkich i tkanki łącznej. W płaszczyźnie pośrodkowej błona ta wytwarza przegrodę, która dzieli wnętrze na dwie połowy: lewą i prawą. Miejsce położenia tej przegrody widoczne jest od zewnątrz pod postacią tzw. szwu worka mosznowego, widocznego na skórze. Pod błoną kurczliwą znajduje się mięsień jądrowy zewnętrzny. Moszna ma zdolność regulacji temperatury jąder - utrzymuje je w temperaturze niższej niż temperatura ciała tak, aby mógł prawidłowo przebiegać proces formowania komórek rozrodczych, tj. plemników (spermatogeneza). Aby proces spermatogenezy przebiegał prawidłowo, temperatura w worku mosznowym musi być o 4-6oC niższa niż w jamie ciała. Kiedy temperatura zewnętrzna jest niska, błona kurczliwa znajdująca się tuż pod skórą reaguje, podciągając jądra do jamy ciała, a kiedy temperatura jest wysoka, włókna mięśniowe się rozluźniają i jądra są odsuwane od ciała. Ten mechanizm ustala się w czasie osiągania dojrzałości płciowej. Kiedy temperatura zewnętrzna jest zbyt wysoka (stres cieplny) - tak że jądra nie mogą być skutecznie schłodzone i formowanie się plemników jest utrudnione - może dojść do czasowej utraty płodności. Kształt oraz rozmiar moszny buhaja są elementem często wykorzystywanym przez hodowców do oceny płodności buhaja, szczególnie w stadach mięsnych, gdzie powszechne jest wykorzystanie krycia naturalnego. Prawidłowo zbudowany worek mosznowy ma kształt gruszkowaty oraz duży obwód mierzony w najszerszym jego miejscu. Zwierzęta, u których nie doszło do zstąpienia jąder z jamy ciała do moszny (tzw. wnętry), są niepłodne i nie powinny być brane pod uwagę jako rozpłodniki. Roczne buhajki powinny charakteryzować się obwodem jąder nie mniejszym niż 32 cm, natomiast dorosłe osobniki powyżej 2. roku życia - obwodem 33- 36 cm w zależności od rasy. Rozpłodniki, które nie spełniają tych wymagań ze względu na mniejszą produkcję nasienia, nie powinny być wykorzystywane w rozrodzie. Kształt worka mosznowego decyduje o jego funkcji termoregulacyjnej. Jądra w worku mosznowym o kształcie innym niż gruszkowaty mają ograniczone możliwości reagowania na wyższą lub niższą temperaturę otoczenia. W związku z tym mogą produkować nasienie gorszej jakości. Poniżej przedstawiono rysunek buhaja o prawidłowym oraz niedostatecznym pokroju. Jądra są to gruczoły płciowe męskie, które są zdolne do produkcji komórek rozrodczych (plemników) posiadających zdolność do zapłodnienia komórki jajowej oraz męskich hormonów płciowych (androgenów), które nadają buhajowi męski charakter (fot. 4). Jądra są gruczołami zrazikowymi, zbudowanymi ze zrębu i z miąższu. Na zewnątrz każdego jądra znajduje się osłonka biaława (zrąb jądra), która bez wyraźnej granicy wnika do wnętrza jądra, dzieląc przegródkami miąższ na mniejsze obszary, tzw. zraziki. Każdy zrazik zbudowany jest z krętych kanalików nasieniotwórczych, wewnątrz których powstają plemniki, natomiast pomiędzy kanalikami znajduje się tkanka interstycjalna, której głównym elementem są komórki śródmiąższowe syntetyzujące testosteron. Jądra produkują hormony pod stymulującym wpływem przysadki mózgowej. Przysadka produkuje dwa ważne dla samców hormony: LH i FSH - są to hormony gonadotropowe. LH stymuluje produkcję testosteronu przez komórki śródmiąższowe, natomiast FSH bierze udział w kontroli przebiegu spermatogenezy. Jeśli oba jądra są usuwane w wyniku kastracji, samce tracą zdolność produkcji plemników i samczy wygląd. Wykastrowane buhajki (wolce) są bezpłodne, dodatkowo w wyniku braku hormonów nie rozwijają się cechy męskie (masywna szyja i barki, głębokie porykiwanie). Jeśli cielę jest kastrowane przed osiągnięciem dojrzałości płciowej, nasieniowody, gruczoły pęcherzykowe, prostata i gruczoły opuszkowo-cewkowe przestają się rozwijać. Jeśli kastracja jest przeprowadzana u dojrzałych zwierząt, pozostawione organy mają tendencję do zmniejszania swoich rozmiarów i funkcji. ZA I PRZECIW KASTRACJI BUHAJA Kastracja jest zabiegiem weterynaryjnym polegającym na pozbawieniu lub trwałym uszkodzeniu męskich narządów rozrodczych, czyli jąder. Efektem kastracji jest uzyskanie wolca, który najczęściej przeznaczony jest do dalszego opasu. Wyróżniamy 4 metody kastracji: chirurgiczną - tzw. krwawą, polegającą na chirurgicznym usunięciu jąder z worka mosznowego; bezkrwawą, polegającą na zmiażdżeniu powrózków nasiennych za pomocą specjalnych kleszczy (Burdizzo) lub nałożeniu zaciskowych pierścieni, pośrednią, tzw. wazektomię - polegającą na przecięciu lub podwiązaniu nasieniowodów oraz najpóźniej powstałą metodę kastracji chemicznej i hormonalnej. Powikłania spowodowane niewłaściwie wykonanym zabiegiem kastracji mogą zarówno wpływać na dobrostan zwierząt, jak i istotnie pogarszać rachunek ekonomiczny samych producentów. Najczęściej efektem ubocznym kastracji są: obrzęk, spadek masy ciała, krwotok, sztywność chodu i niechęć do poruszania, natomiast padnięcia zwierząt należą do rzadkości. Biorąc pod uwagę wiek cielęcia jako czynnik warunkujący częstotliwość pojawienia się negatywnych skutków podczas kastracji, najkorzystniej jest przeznaczać do kastracji osobniki młode. Badania wskazują ponadto, że młode cielęta lepiej znoszą stres związany z tym zabiegiem, łatwiej je poskromić, większy jest również zakres metod, które można wykorzystać do ich kastracji. Ponadto młodsze osobniki wykazują szybszy okres rekonwalescencji po zabiegu. Sporadycznie podczas rozwoju płodowego jedno lub oba jądra mogą nie zstąpić do worka mosznowego. Zwierzę, nazywane wówczas wnętrem, jest bezpłodne, jeśli oba jądra nie zstąpiły, natomiast płodność zostaje zachowana, jeśli jedno jądro zstąpiło do worka mosznowego. Cechy męskie zarówno w jednym, jak i w drugim przypadku się ujawniają, ponieważ w jądrach nadal produkowany jest testosteron. Plemniki uformowane w cienkich kanalikach nasieniotwórczych z każdego jądra przesuwają się przez bardzo cienkie przewodziki do najądrzy ułożonych na zewnątrz jąder. Najądrze zintegrowane jest z grzbietowym brzegiem jądra. Pod względem anatomicznym w każdym najądrzu można wyróżnić trzy odcinki. Głowę najądrza tworzą kanaliki wychodzące z jąder i tu łączące się w jeden wspólny przewód przechodzący w trzon najądrza, a następnie w ogon najądrza. Plemniki w najądrzach przechodzą proces ostatecznego dojrzewania i nabywają tam zdolności do zapłodnienia komórki jajowej. Najądrze pełni rolę magazynu plemników. Jeśli samiec nie jest eksploatowany rozpłodowo, plemniki nieusuwane z najądrzy w wyniku ejakulacji degenerują i są absorbowane w ogonie najądrzy. Długość przewodu najądrza u buhaja wynosi 33-35 m. Od ogona każdego najądrza odchodzą szersze przewody zwane nasieniowodami. Nasieniowody są kanałami transportującymi plemniki do cewki moczowej. Nasieniowód łączy się z cewką blisko ujścia pęcherza moczowego. Końcowy odcinek nasieniowodu jest bańkowato rozszerzony i tworzy tzw. bańkę nasieniowodową. Pod wpływem wzrostu podniecenia płciowego związanego z prawdopodobnym kryciem, plemniki z każdego z najądrzy przesuwane są do nasieniowodów i kumulowane w bańkach. Plemniki, przed dalszą wędrówką, rezydują tam krótko, aż do momentu ejakulacji, kiedy zawartość każdej ampuły jest wciskana do cewki moczowej. Długość nasieniowodu u buhaja wynosi 50 cm. Dwa nasieniowody, biegnące po lewej i po prawej stronie ciała samca, przechodzą przez kanał pachwinowy w obrębie powrózków nasiennych, po czym zbiegają się i uchodzą do cewki moczowej na wzgórku nasiennym. Cewka moczowa jest to błoniasty przewód, który służy samcom do wydalania moczu z pęcherza moczowego, a z drugiej strony do ejakulacji. Z racji swojej podwójnej funkcji narząd ten często jest określany jako przewód moczowo-płciowy. W cewce moczowej wyróżnia się część miedniczną i zewnętrzną, czyli prąciową, wchodzącą w skład części kopulacyjnej, czyli prącia. Do części miednicznej cewki moczowej uchodzą nasieniowody oraz przewody wyprowadzające gruczołów płciowych dodatkowych: krokowego (stercz, prostata), opuszkowo-cewkowych i pęcherzykowych. Główną funkcją dodatkowych gruczołów płciowych jest produkcja wydzieliny, która służy do rozrzedzenia plemników dostających się do cewki moczowej, tworząc jednocześnie osocze nasienia, a także dostarczenie substancji odżywczych dla komórek rozrodczych. Gruczoły pęcherzykowe i prostata znajdują się blisko podstawy pęcherza moczowego. Prawa i lewa część gruczołów pęcherzykowych leżąca na pęcherzu moczowym zawiera tkankę gruczołową produkującą wydzielinę, która przez przewód wyprowadzający łączący się z nasieniowodami dostaje się do cewki moczowej na wzgórku nasiennym. Prostata tworzy niewielki trzon i jest zbudowana z 12 lub więcej kanałów gruczołowych, a każdy z nich opróżnia się do kanału cewki. Gruczoły opuszkowo-cewkowe natomiast leżą na cewce moczowej przed jej wyjściem z jamy miednicowej i wejściem w skład prącia. Gruczoły opuszkowo-cewkowe są niewielkie i są zlokalizowane z obu stron miednicznej części cewki moczowej przed jej wyjściem z jamy miednicowej. Ich wydzielina służy oczyszczeniu cewki moczowej przed właściwą ejakulacją. Prącie jest męskim narządem kopulacyjnym i pomaga w pasażu moczu i nasienia. Jest to mięśniowy organ wyposażony w struktury umożliwiające jego wzwód, które wypełniają się krwią podczas pobudzenia płciowego, powodując jego usztywnienie. Długość prącia u buhaja wynosi ok. 120 cm, a średnica ok. 3,8 cm. Prącie u przeżuwaczy jest typu włóknistego i zawiera oprócz ciał jamistych sporą ilość tkanki włóknistej. Ze względu na sporą wielkość tego organu w obrębie prącia wykształciło się tzw. zgięcie esowate, które powstaje, kiedy organ ten jest wciągany przez mięśnie wciągacze prącia do jamy napletkowej. Zgięcie esowate jest eliminowane, co z kolei umożliwia wzwód i wysunięcie prącia z jamy ciała. Na stronie dobrzusznej prącia jest rowek dla cewki moczowej, a na dogrzbietowej rowek dla naczyń krwionośnych. Prącie pod względem anatomicznym zbudowane jest z trzech części. Korzeń prącia tworzą dwie odnogi ciał jamistych biegnące od łuku kulszowego, które następnie łączą się ze sobą, tworząc trzon prącia zakończony zwężonym odcinkiem prącia zwanym żołędzią. U buhaja żołądź ma kształt szyszaka. Zbyt obfity fałd skórny w okolicy napletka może utrudniać lub wręcz uniemożliwiać krycie krów. Prawidłowy napletek jest ściśle przylegający do prącia bez nadmiernej ilości skóry. Należy również zwrócić uwagę na to, czy w okolicy ujścia napletka nie ma jakichś wydzielin ropnych, które często są następstwem stanów zapalnych prącia. Ostatnia aktualizacja 7 maja 2022 r. Przez Weterynarze dla psów Smegma u psów, objawy i leczenieCo to jest smegma psa?Co powoduje smegma psa?Czy obszar prywatny mojego psa jest zainfekowany?Dlaczego mój pies liże swoją strefę prywatną?Dlaczego krew zawsze wypływa z prywatnej strefy mojego psa?Dlaczego strefa prywatna mojego psa jest zablokowana?Czy obszar mojego psa jest spuchnięty?Jaka jest wysypka na prywatnym obszarze mojego psa?Niektóre pasożyty lub infekcje skóry mogą również powodować wysypkę na napletku psa w obszarze to za guz, guzek lub narośl na prywatnym obszarze mojego psa?Istnieje wiele potencjalnych przyczyn. Oprócz:Pies Smegma i objawy infekcjiCzy Smegma jest problematyczna?Leczenie psa SmegmaJak czyścić psa Smegma w domu?Kiedy pies Smegma się zatrzymuje?Podsumowanie podsumowaniaCo powoduje psa Smegma? Smegma u psów, objawy i leczenie Pies smegma to dziwne uczucie dla miłośników zwierząt domowych i właścicieli psów, zwłaszcza gdy zauważą to na prywatnej przestrzeni swojego psa. Mimo to ważne jest, aby wiedzieć, jaki rodzaj psiej smegma wpływa na twojego psa. Co więcej, taki stan daje miłośnikom zwierząt i właścicielom psów dziwne uczucie, zwłaszcza gdy zauważą go na prywatnym terenie swojego psa. Mimo to bardzo ważne jest, aby wiedzieć, co to jest i jakiego rodzaju doznania lub podrażnienia przechodzi twój pies. Przyjrzyjmy się więcej na temat metod czyszczenia, leczenia i zapobiegania smegmie dla psów. Co to jest smegma psa? Dog Smegma to substancja składająca się z oleju i martwych komórek skóry oraz żółtej lub zielonej ropy, która czasami może wyciekać z prywatnego obszaru psa. Chociaż to wyładowanie jest normalne i rzadko jest powodem do niepokoju, możesz sprawdzić u weterynarza, czy Twój zwierzak stale liże okolice narządów płciowych. Po pierwsze, aby określić, kiedy coś poszło nie tak, ważne jest, aby wiedzieć, czego się oczekuje, jeśli chodzi o prywatną strefę Twojego psa. Załóżmy jednak, że twój pies regularnie liże okolice narządów płciowych, zwłaszcza jeśli nie jest wykastrowany. W niektórych sytuacjach bardziej wskazane jest zabranie psa do najbliższego lekarza weterynarii w celu zbadania przez niego. Co powoduje smegma psa? Po zewnętrznej stronie prywatnej części twojego psa znajdziesz cienką zewnętrzną warstwę zwaną pochewką - skórę i inne tkanki otaczające obszar prywatny, jeśli nie do góry. Jedną rzeczą, którą musimy zrobić, jest to, że zdrowy pies prywatny jest zarówno różowy, jak i może być czerwonawy. Spowodowane jest to głównie zakryciem błony śluzowej na prywatnej powierzchni psa. Czasami, na początku napletka na końcu prywatnego obszaru psa, może zbierać się niewielka ilość żółtego płynu lub zielonkawa i kolorowa wydzielina. Jest znany jako smegma i jest bardzo powszechny u zdrowych psów. Czy mój pies? Teren prywatny zainfekowany? Właściciele zwierząt często martwią się, że prywatna strefa ich psa jest zainfekowana. Czasami to, co możesz pomyśleć, że jest ropą – oznaką infekcji – to po prostu normalna smegma. Nawet zdrowe psy wytwarzają zaskakującą ilość smegmy i często liżą swoje prywatne okolice, aby ją usunąć. Jednak drenaż z napletka i nadmierne lizanie są również najczęstszymi objawami infekcji prącia i/lub pochewki, więc ustalenie, co jest normalne i potencjalnie problematyczne, może być trudne. Nie wahaj się, aby zawsze umówić się na wizytę u lekarza weterynarii, jeśli: Twój pies liże swoją strefę prywatną częściej niż zwykle Twój pies wydaje się niespokojny lub w inny sposób chory. Wyładowanie z jego prywatnego obszaru zwiększyło się lub zmieniło kolor. Dlaczego mój pies liże swoją prywatność obszar? Pies od czasu do czasu liże swoją strefę intymną, aby utrzymać ją w czystości i zdrowiu, a może po prostu dlatego, że czuje się dobrze. Niektóre psy mogą lizać praktycznie samostymulację w inny sposób, aż do uzyskania erekcji, nawet po wykastrowaniu. Najlepiej przeoczyć to zachowanie, chyba że zauważysz również problemy z prywatnością twojego psa obszar lub zmiany w jego ogólnym stanie zdrowia. Nadmierne lizanie, zwłaszcza związane z objawami, takimi jak zwiększony drenaż, ból lub letarg, może być również oznaką infekcji, urazu lub innych stanów wpływających na infekcję dróg moczowych lub układu rozrodczego psa. Pamiętaj, aby zawsze zadzwonić do weterynarza, jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości. Dlaczego krew zawsze wypływa z prywatnej strefy mojego psa? Widać krew pochodzącą z prywatnej okolicy psa z powodu urazów w okolicy prywatnej lub napletka, stanów wpływających na drogi moczowe (infekcje, guzy, kamienie pęcherza moczowego itp.), Zaburzenia krzepnięcia krwi i choroby gruczołu krokowego. Najbardziej prawdopodobnymi oczywistymi przyczynami krwawej wydzieliny z obszaru prywatnego u niewykastrowanego psa są łagodny przerost gruczołu krokowego (BPH), nienowotworowe powiększenie gruczołu krokowego psa z ekspozycją na testosteron. Weterynarz często może określić, czy pies ma: BPH przez wyczuwanie gruczołu krokowego podczas badania przez odbyt. Spryskiwanie wyleczy większość przypadków psiego BPH. Weterynarz powinien ocenić każdego psa, którego krew pochodzi z jego prywatnego obszaru. Dlaczego mój pies jest prywatny? obszar jest zablokowane? Psy będą miały sporadyczne erekcje, nawet po wykastrowaniu. Jeśli prywatna część Twojego psa w naturalny sposób staje się wzniesiona i widoczna przez pewien czas, ale potem powraca całkowicie zamknięta w napletek a wszystko inne wydaje się być normalne, prawdopodobnie nie masz się czym martwić w tym przypadku. Biorąc to pod uwagę, psy czasami mają uporczywą erekcję lub nie mogą schować obszaru prywatnego do napletka z powodu włosów otaczających obszar prywatny, problemów neurologicznych, choroby prostaty lub nieprawidłowości anatomicznych. Jeśli prywatny obszar Twojego psa jest przebarwione lub wysychają zwykle wilgotne tkanki, natychmiast udaj się z psem do weterynarza. W takich przypadkach bez natychmiastowego leczenia mogą wystąpić trudności z oddawaniem moczu i trwałe uszkodzenie okolic intymnych. Czy mój pies? obszar obszar spuchnięty? Prywatne okolice psa puchną podczas normalnej erekcji. Rozszerzenie Bulbus Gruczoł jest szczególnie zauważalny, ponieważ może powodować powstawanie znacznych guzów po obu stronach podstawy prywatnego obszaru psa. Dopóki spuchnięty obszar prywatny psa powróci do normalnego rozmiaru w ciągu około godziny, a pies wydaje się czuć dobrze w przeciwnym razie, nie jest potrzebne żadne leczenie weterynaryjne. Jeśli jednak obszar prywatny psa pozostaje powiększony przez dłuższy czas lub jeśli zauważysz inne niepokojące objawy, takie jak letarg, słaby apetyt, dyskomfort lub nieprawidłowe wydzielanie z napletka, powinieneś skontaktować się z weterynarzem po poradę. Problemy, takie jak infekcje, urazy i guzy, mogą również powodować obrzęk intymnej części psa. Jaka jest wysypka u mojego psa Teren prywatny? Pokryty skórą napletek otaczający psa Teren prywatny może rozwinąć się wysypka, tak jak każdy inny obszar ciała. Ponieważ napletek dotyka ziemi za każdym razem, gdy pies siada lub kładzie się, często styka się z pewnymi podrażnieniami, alergenami i owadami, które mogą również ugryźć. Niektóre pasożyty lub infekcje skóry mogą również powodować wysypkę na napletku psa w obszarze PRYWATNYM. Kąpiel psa w zimnej wodzie i łagodnym mydle może pomóc, jeśli wysypka u psa rozwinęła się z powodu kontaktu z alergenem lub środkiem drażniącym. Ciężkie wysypki powodują znaczny dyskomfort i utrzymują się dłużej niż jeden dzień lub 2 powinny zostać ocenione przez weterynarza. Co to za guz, guzek lub narośl na prywatnym obszarze mojego psa? Zwykle po obu stronach podstawy psa tworzą się grudki Teren prywatny podczas erekcji. Powinny one zniknąć po zakończeniu erekcji. Nierzadko zdarza się również znaleźć sutki na skórze po obu stronach prywatnego obszaru psa. Inne grudki, guzki/wyrostki, które utrzymują się na lub wokół psa prywatny obszar są zwykle nieoczekiwane. Mogą być związane z urazem, infekcją, obcym materiałem w napletku, stanem zapalnym, torbielami lub guzami. Istnieje wiele potencjalnych przyczyn. Oprócz: 1. Objawy napletka, w tym nowotwór (rak), uraz, ciało obce lub zapalenie okolicy intymnej/napletka (balanoposthitis). 2. Wady cewki moczowej, w tym nowotwór, uraz lub kamienie (kamienie). 3. Wady pęcherza moczowego, w tym infekcje, kamienie, stany zapalne lub nowotwory. 4. Nieprawidłowości w prostacie, w tym prostata (zapalenie gruczołu krokowego), nowotwór, powiększenie (hiperplazja), zakażenie lub zapalenie torbieli lub ropy. 5. Zaburzenia krwawienia, w tym liczba płytek krwi (trombocytopenia) lub zażywanie trutki na szczury (koagulopatia) 6. Nietrzymanie moczu (niezdolność do zatrzymania moczu) Ektopowy moczowód (nieprawidłowo ustawiony) lub dysfunkcyjny zwieracz (tkanka pełniąca funkcję portu regulującego oddawanie moczu) 5. Obecność wydzieliny z napletka jest najczęściej od łagodnego i stosunkowo nieszkodliwego zaburzenia do ciężkiej i śmiertelnej choroby (takiej jak koagulopatia) Pies Smegma i objawy infekcji Spotting Może to być obrzęk lub stan zapalny związany z obszarem napletka/prywatnym Nadmierne lizanie na obszarze prywatnym Wszelkie inne zrzuty Letarg Nagła gorączka Brak apetytu u psa Czy Smegma jest problematyczna?? Smegma psa może czasami być oznaką poważniejszych problemów; Poszukaj nieprzyjemnie pachnących wycieków, obrzęku pęcherza, nadmiernego lizania lub kapania. Nawet jeśli pomylimy niektóre poważne problemy z normalną smegmą, konsekwencje również będą poważne. Każda z tych funkcji może wskazywać na: Infekcja dróg moczowych lub zapalenie pęcherza moczowego. Infekcje bakteryjne. Guzy, urazy lub kamienie w moczu. Alergie wpływające na skórę. Problemy ze zdrowiem reprodukcyjnym. Zaogniony obszar prywatny. Urazy zewnętrzne. Zaburzenia prostaty. JEŚLI W JAKIMKOLWIEK MIEJSCU ZAUWAŻYSZ JAKIEKOLWIEK NIETYPOWE OBJAWY, KTÓRE DOTYCZĄ CIĘ, NALEŻY SKONTAKTOWAĆ SIĘ Z LEKARZEM WETERYNARII JAK NAJSZYBCIEJ. Leczenie psa Smegma W większości przypadków smegma nie wymaga żadnej formy leczenia. Załóżmy jednak, że twój pies stale liże swoje genitalia lub ma obfite upławy. W takim przypadku zawsze powinieneś przebadać swojego psa u weterynarza, który wykona również następujące czynności: Pomoże w przeprowadzeniu pełnego badania fizykalnego Twojego zwierzaka i dołączy pełny i dokładny raport z badania okolicy genitaliów Twojego psa. Przeprowadzi również badania przesiewowe, w tym pełną morfologię krwi, w celu wykrycia infekcji lub stanu zapalnego. Pobierz wydzielinę do cytologii (komórki) i hodowli bakteryjnej. Twój lekarz weterynarii dokona przeglądu prześwietleń brzucha Twojego psa pod kątem nieprawidłowości prostaty. Przeprowadzi również USG, aby dokładniej zbadać brzuch psa. Jak czyścić psa Smegma w domu? Należy zawsze pamiętać, że obserwacja i czystość są kluczowe przed rozpoczęciem czyszczenia psiej smegmy. Jest to zasadniczo uważane za nagromadzenie złych rzeczy wokół jego prywatnego obszaru. Ogólnie rzecz biorąc, bardzo zdrowy pies, który kąpie się na czas i utrzymuje higienę, będzie miał mniejsze szanse na takie odkryto tutaj unikalnej metody czyszczenia, ale; Oto kilka rzeczy, które możesz zrobić, aby wyczyścić wrażliwe części psa. Do rąk można używać miękkich lub chirurgicznych rękawiczek, aby wszelkie bakterie lub infekcje były poza zasięgiem rąk i ciała, jeśli jakiekolwiek bakterie lub infekcje mogą być poza zasięgiem. Weź wilgotną bawełnianą szmatkę, aby wyczyścić przepełniony obszar smegmy od dołu. Użyj chusteczek dla szczeniąt, jeśli są one dostępne, aby wyczyścić dotknięty obszar, lub możesz również użyć chusteczek dla niemowląt. Pamiętaj, aby wziąć miskę pełną letniej wody, aby delikatnie wyczyścić obszar, a pies może nawet poczuć się lepiej, jeśli wlejesz letnią wodę. W przypadku samców delikatnie odsuń pochewkę, aby odsłonić strefę intymną. W przypadku kobiet odciągnij fałdy pochwy. Użyj najlepszej opcji (zwykłej wilgotnej ściereczki, ściereczki dla szczeniąt lub ciepłej słonej wody), aby usunąć przepełnioną smegmę. Dokładnie wypłucz swoje genitalia, ale upewnij się, że żadne chemikalia ani mydła nie przedostaną się do Twojej prywatnej strefy. Delikatnie osusz obszar (użyj czystej lub specjalnej szmatki) Kiedy pies Smegma się zatrzymuje? Pies Smegma jest naprawdę dobry, zwłaszcza podczas stosunku; smegma działa jak smar do regularnych stosunków i tak naprawdę nie powinna całkowicie przestać. Utrzymywanie psa w stanie kastracji w celu zmniejszenia ilości wytwarzanej przez niego sigma jest najlepszym sposobem na uniknięcie budowania smegmy. Aby zapobiec infekcji, niektórzy znaleźli suplement zawierający zieloną herbatę, znaną ze swoich właściwości antybakteryjnych, która może być pomocna, ponieważ zawsze najlepiej jest najpierw zasięgnąć pomocy medycznej i postępować zgodnie z zaleceniami lekarza weterynarii przed zaoferowaniem jakiegokolwiek leczenia. Umów się na wizytę u weterynarza, jeśli masz obawy dotyczące zdrowia Twojego psa Teren prywatny. Podsumowanie podsumowania Co powoduje psa Smegma? Smegma to rodzaj białej, tandetnej i tłustej substancji, która gromadzi się na powierzchni psiej skóry. Można go również znaleźć u innych ssaków, takich jak koty i gryzonie. Główną przyczyną produkcji smegmy są gruczoły łojowe. Po raz pierwszy został odkryty przez holenderski zoolog Coenraad Jacob Temminck w 1838 r. Nazwał go „sperma"Lub"smegma“. W 1839 francuski zoolog Henri Milne-Edwards opisał ją jako „żółtawą wydzielinę”, która składała się z kwasów tłuszczowych, białek i lipidów. Weryfikacja faktów Staramy się dostarczać miłośnikom zwierząt najnowsze cenne informacje z dokładnością i uczciwością. Jeśli chcesz dodać do tego posta lub reklamować się u nas, nie wahaj się dotrzeć do nas. Jeśli zobaczysz coś, co nie wygląda dobrze, Skontaktuj się z nami! Numer referencyjny: Wyświetleń: 21,958 Budowa anatomiczna psa to zagadnienie, które interesuje przede wszystkim specjalistów – lekarzy weterynarii, zootechników czy kynologów. Tymczasem podstawowe informacje na temat anatomii psa są niezbędne także dla opiekunów. Jeśli dysponujesz odpowiednią wiedzą, masz szansę na szybkie i wczesne wyłapanie symptomów potencjalnej choroby. Anatomia psa – podstawowe informacje Anatomia psa jest elementem studiów weterynaryjnych. Ta dziedzina weterynarii skupia się szczegółowo na budowie ciała zwierzęcia wraz ze wszystkimi układami i narządami wewnętrznymi. Anatomię dzielimy na topograficzną i opisową. Pierwsza określa położenie poszczególnych organów, kości i mięśni względem siebie. Druga z kolei skupia się na ich działaniu i budowie. Kościec psa – budowa układu kostnego Swoistym rusztowaniem psiego organizmu jest jego szkielet. Najczęstsze problemy z układem ruchu u psów to dysplazja stawów biodrowych i łokciowych. Schorzenie to znacznie upośledza swobodę ruchu zwierzęcia i jest bardzo bolesne, dlatego jego profilaktyka ma ogromne znaczenie. Starsze zwierzęta mogą zapadać także na dyskopatię i inne schorzenia kręgosłupa. Kręgosłup Kręgosłup psa składa się z siedmiu kręgów szyjnych, trzynastu kręgów piersiowych, siedmiu kręgów w odcinku lędźwiowym i trzech kręgów kości krzyżowej. Liczba kręgów ogonowych jest zróżnicowana, jednak standardowo jest ich około dwudziestu. Czaszka Psia czaszka składa się ze: szczęki,kości czołowej,kości łzowej,kości podniebiennej,kości jarzmowej,kości nosowej,kości ciemieniowej,kości siekaczowej,kości międzyciemieniowej, kości skroniowej,kości potylicznej,żuchwy. Zęby Dorosły pies ma w sumie 42 zęby. W szczęce: 2 kły,6 siekaczy,4 przedtrzonowce,2 trzonowce. W żuchwie: 2 kły,6 siekaczy,4 przedtrzonowce,3 trzonowce. Najbardziej pożądany jest zgryz nożycowy. U psów pasterskich prawidłowy jest tak zwany zgryz kleszczowy. Psy tak jak ludzie także mogą mieć wady zgryzu – na przykład tyłozgryz lub przodozgryz (typowy dla ras brachycefalicznych). Żebra Zdrowy pies powinien mieć 13 par żeber, które chronią narządy wewnętrzne. 9 par łączy się z mostkiem, a 4 pozostałe tworzą łuk żebrowy. Rola żeber jest bardzo ważna – chronią delikatne organy wewnętrzne przed uszkodzeniami mechanicznymi. Miednica Miednica psa składa się ze zrośniętych ze sobą kości: łonowej,kulszowej,biodrowej. Miednica łączy kręgosłup z tylnymi kończynami dolnymi. Jej zadaniem jest ochrona wrażliwych narządów wewnętrznych – przede wszystkim pęcherza i jelit. Oczywiście wielkość i długość poszczególnych kości są uwarunkowane kwestiami rasowymi oraz osobniczymi cechami danego psa. Działanie poszczególnych narządów wewnętrznych odpowiada za zachowanie funkcji życiowych zwierzęcia. Pod tym względem budowa psa nie różni się zbytnio od budowy człowieka. Narządy mają inne rozmieszczenie, ale spełniają te same funkcje: Tchawica – zbudowana z tkanki chrzęstnej, odprowadza powietrze do płuc. Płuca – zbudowane z pęcherzyków płucnych znajdują się w klatce piersiowej psa. Ich zadaniem jest przeprowadzanie wymiany gazowej. Serce – pompuje krew do wszystkich organów ciała. U dużych psów bije 80 razy na minutę, a u mniejszych ras około 120 razy na minutę. Żołądek – u psów – neutralizuje toksyny i reguluje gospodarkę wodą. To największy gruczoł w organizmie psa. Śledziona – znajduje się tuż pod – usuwają końcowe produkty przemiany materii, są odpowiedzialne za zachowanie równowagi płynów w organizmie psa. Jelita – składają się z dwunastnicy, jelita czczego, jelita biodrowego oraz okrężnicy. To najdłuższy element układu pokarmowego u psa. Pęcherz moczowy i moczowody – dzięki nim mocz wydalany jest z organizmu razem z toksycznymi substancjami. Układ rozrodczy psa Budowa układu rozrodczego psa, jak u wszystkich ssaków, uzależniona jest od płci. W przypadku suk składa się on ze: sromu, pochwy,szyjki macicy,trzonu i rogów macicy,jajowodów,jajników. U psa z kolei budowa wygląda następująco: napletek,prącie,moszna,jądra,prostata,nasieniowód. W czasie zabiegu kastracji u suk usuwane są wszystkie przydatki razem z macicą i jajnikami. Zabieg ten często mylony jest ze sterylizacją, która polega wyłącznie na podwiązaniu jajowodów. Zewnętrzna budowa anatomiczna psa Głowa psa składa się z następujących elementów: czoło, guz potyliczny,nasada ucha,stop,kufa,trufla nosowa,wargi,fafle,żuchwa. Spośród elementów szyi, tułowia i podbrzusza wyodrębniamy: podgardle,kark,kłąb,grzbiet,lędźwie,nasadę ogona,ogon,słabiznę,brzuch,przedpiersie,klatkę piersiową,rękojeść mostka,łopatkę. W skład budowy kończyn psa wchodzą: udo, podudzie,pięta i guz piętowy,śródstopie,łapa,kolano,łokieć,nadgarstek,śródręcze,przedramię. Dlaczego warto znać budowę ciała psa? Poszczególne elementy budowy ciała psa mogą wydawać się mało istotne z perspektywy standardowego opiekuna. Tymczasem znajomość podstawowej anatomii swojego czworonoga może pomóc ci w niejednej kryzysowej sytuacji. Znajomość anatomii swojego zwierzęcia jest ważna nie tylko pod względem emocjonalnym. Jeśli będziesz miał pełną wiedzę na jej temat, szybciej zareagujesz, kiedy zajdzie w niej jakaś zmiana. Anatomia psa – podsumowanie Budowa anatomiczna psa na poziomie akademickim jest bardzo skomplikowana. Opanowanie podstawowej budowy ciała czworonoga nie powinno jednak być dla ciebie szczególnie trudnym zadaniem. Role poszczególnych narządów wewnętrznych czy budowa kośćca psa to elementarna wiedza, która z pewnością przyda się każdemu opiekunowi.

prącie u psa długość